?

Log in

No account? Create an account

Предыдущая запись | Следующая запись

Актуальная информация для белорусских ученых, которые подверглись или подвергаются в настоящее время преследованию и репрессиям в Беларуси. Считаю важным ее размещение на своем ЖЖурнале, так как я в свое время (2001 г.) тоже попал в эту категорию, когда пострадал от президентской мафии (от криминальной группы Журавкова и кампания) за то, что отказался готовить и подписывать приказы на незаконную вырубку охраняемого старовозрастного леса Беловежской пущи, после чего был уволен из Национального парка "Беловежская пуща". Не имея возможности на протяжении уже более 5 лет трудоустроиться в том месте, где живу, я прекрасно знаю и понимаю, с какими трудностями сталкивается репрессированный нынешней властью ученый и каким образом эти трудности можно и нужно преодолевать. Скажу, что не всё так обречено, как принято считать, и многое зависит от личности репрессированного, его квалификации, характера и деловых качеств.

Вы знаете о том, что в плане возможностей для ученых время сегодня (2008 г.) радикально отличается от того, что было лет 15 назад (начало 90-х годов). Прежде всего, это связано с наличием Интернета. Ранее репрессированному ученому, особенно, если ему выдали "волчий билет" (это значит, незаконно лишили права на трудоустройство), ничего не оставалось, как уезжать за границу. С приходом Интернета ситуация изменилась. И мой личный случай показывает, что сейчас даже в таких крайних случаях не только можно жить и работать в Беларуси, но даже и добиваться значительных результатов. Естественно, речь идет о сотрудничестве и поддержке со стороны международных организаций.

И еще хочу сказать одну вещь. Как бы там не было, но цивилизованность человечества постепенно повышается. В 1930-1950 годы при Иосифе Сталине за отказ от подписи незаконного приказа госчиновника можно было получить за "саботаж" как минимум 10 лет лагерей в Сибири, как максимум – расстрел "врага народа". При Леониде Брежневе уже не стреляли и не гноили в Сибири, а в основном депортация из страны или садили в психушку. При Александре Лукашенко, как правило, в психушку не садят и за границу не выгоняют, всего лишь выгоняют с работы, иногда с "волчьим билетом". Смотришь, через лет 20 с работы уже не будут увольнять, а только в должности понижать. Так что цивилизованность постепенно повышается, а потому уже сегодня есть смысл даже тем ученым, кто слаб и труслив, задумываться об этом и поднимать голос в защиту правды, истины и своих прав.

Георгий Козулько
Беловежская пуща

(Свои отзывы, мысли, идеи, вопросы, замечания или несогласия пишите в комментариях внизу или присылайте на мой электронный адрес: kazulka@tut.by)


"Навукоўцы ў небясьпецы". Хто і як можа падтрымаць беларускіх навукоўцаў, якія пацярпелі за свае ідэі на радзіме?

Хто і як можа падтрымаць беларускіх навукоўцаў, якія пацярпелі за свае ідэі на радзіме? Ці могуць яны працягваць сваю працу за мяжой?

Пра гэта - расповед Робэрта Куіна, дырэктара міжнароднай сеткі "Навукоўцы ў небясьпецы", якая правяла сваю першую канфэрэнцыю ў Эўропе разам з Эўрапейскім Гуманітарным Унівэрсытэтам у Вільні, і размова з прафэсарам Юрыем Бандажэўскім, вымушаным працаваць за мяжой - навуковец працягвае свае досьледы і працуе над практычнымі ініцыятывамі для дапамогі пацярпелым ад Чарнобыльскай катастрофы.

Такіх беларускіх навукоўцаў, якія пасьля перасьледу за свае ідэі на радзіме, могуць працягваць працу толькі дзякуючы міжнароднай падтрымцы, зьяўляецца ўсё больш. Бадай, найбольш вядомы зь ліку беларускіх навукоўцаў, пацярпелых ад рэпрэсіяў беларускіх уладаў - прафэсар Юры Бандажэўскі, прызнаны ў сьвеце экспэрт у галіне мэдычных наступстваў радыяцыйнага выпраменьваньня. Бандажэўскі на радзіме ў Беларусі працаваць ня мае магчымасьці і працягвае сваю працу за мяжой.

"Я адчуваў салідарнасьць"

Празь некалькі гадоў пасьля Чарнобыльскай катастрофы Бандажэўскі прыехаў працаваць у Гомель - ачоліў новаствораны мэдінстытут. Дасьледаваў узьдзеяньне малых дозаў радыяцыі на арганізм чалавека. Навукоўцы інстытуту на чале з Бандажэўскім даказалі сувязь паміж узьдзеяньнем радыяцыі на арганізам чалавека і ўзьнікненьнем шэрагу сур'ёзных захвораваньняў. У ліпені 1999 году рэктар Гомельскага мэдінстытуту Бандажэўскі быў арыштаваны, у чэрвені 2001-га - асуджаны на 8 гадоў пазбаўленьня волі: Ваенная калегія Вярхоўнага Суду прызнала яго вінаватым у хабары. Міжнароднымі й беларускімі праваабарончымі арганізацыямі Юры Бандажэўскі прызнаны вязьнем сумленьня, асуджаным за крытыку стаўленьня кіраўніцтва Беларусі да наступстваў Чарнобыля.

Каля 50 тысяч лістоў з усяго сьвету было напісана ў яго падтрымку. У Францыі дзейнічаў камітэт за вызваленьне Бандажэўскага, шэраг замежных гарадоў надалі яму званьне пачэснага грамадзяніна пад час знаходжаньня ў турме. Юры Бандажэўскі правёў у зьняволеньні больш за шэсьць гадоў - і насамрэч значнай сілай можа быць падтрымка калег-навукоўцаў у сьвеце, якую прафэсар адчуў на уласным досьведзе.

"Я адчуваў, я бачыў гэтую салідарнасьць у дзеяньні, - кажа Юры Бандажэўскі. - І пачалося гэта ад амэрыканцаў, калі было распаўсюджанае паведамленьне аб маёй праблеме, калі "Міжанародная амністыя" атрымала інфармацыю. Паколькі я - чалец Нью-ёркскай акадэміі навук, яны адразу ж адрэагавалі. І была рэакцыя з боку групы нобэлеўскіх ляўрэатаў - пісалі, патрабавалі, заклікалі...

І адрэагавалі акадэмікі з Расеі, вось Яблакаў разам са сваёй супольнасьцю. Больш ніхто... Астатнія прыціхлі, беларускія навукоўцы маўчалі. І я сустракаўся цяпер з некаторымі людзьмі, зь ліку тых, якія былі ў той час, да прыкладу, прэзыдэнтамі акадэміі навук, пасьля займалі іншыя пасады, пасьля зрабіліся апазыцыянэрамі... Цікава на гэта ўсё глядзець".

Беларускія навукоўцы павінны пераадолець страх і адчуць, што яны могуць знайсьці падтрымку і абарону ад калег у сьвеце, калі яны сутыкаюцца з праблемамі ў сваёй навуковай працы з боку уладаў. Пра вызначэньне практычных падыходаў да абароны навукоўцаў і свабоды інтэлектуальнай прасторы вялася размова на сустрэчы і сымпозіюме "Абараняючы ўнівэрсытэт: акадэмічная свабода ў Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропе", які правялі напрыканцы чэрвеня ў Вільні Эўрапейскі гуманітарны унівэрсытэт і міжнародная сетка "ScholarsatRisk" (SAR) - "Навукоўцы ў небясьпецы".

Беларускія ВНУ запрашаюцца

У дырэктара SAR і Фонду выратаваньня навукоўцаў (ScholarRescueFund) Робэрта Куіна (RobertQuinn) пытаюся, што, на ягоную думку, найперш варта ведаць беларусам пра гэтую міжнародную сетку для дапамогі навукоўцам, якія церпяць перасьлед на радзіме за сваю працу?

"Я думаю, найперш, што варта ведаць беларускім навукоўцам пра нашую сетку - гэта тое, што яна існуе.

Мы запрашаем і беларускія унівэрсытэты далучыцца да нас. Мы лічым, што акадэмічная свабода - пытаньне важнае для ўсіх інстытуцыяў, незалежна ад краіны. Калі недзе ёсьць навукоўцы, якія адчуваюць, што ня могуць працаваць свабодна ў дадзены момант дома, ім варта скантактавацца з намі. Мы дапамагаем незалежна ад таго, ці зьяўляецца сябрам нашай сеткі унівэрсытэт, дзе працуе навукоўца, які да нас зьвернецца".

Міжнародная сетка "Навукоўцы ў небясьпецы" дапамаге пацярпелым на радзіме навукоўцам знайсьці магчмасьць працаваць за мяжой, часьцей ў амэрыканскіх унівэрстыэтах, але й таксама ў Эўропе ды іншых краінах сьвету. Беларускія ВНУ ў гэтым праекце ня ўдзельнічаюць, прынамсі, пакуль, і ці рэальна спадзявацца, што яны далучацца?

Робэрт Куін мяркуе, што гэта магчыма:

"Я думаю, гэта магчыма, гэта рашэньне прымае кіраўніцтва унівэрсытэтаў у залежнасьці ад таго, якія каштоўнасьці яны прадстаўляюць. Самае цікавае, што такія выпадкі ёсьць: мы дапамагаем навукоўцу, які ня можа працаваць у сваёй краіне, і адначасова унівэрсытэты яго краіны прымаюць іншых дасьледчыкаў, якія ня могуць працаваць дома. Напрыклад, мы маем у нашай праграме навукоўца, які быў вымушаны пакінуць Эгіпет, і адначасова Эгіпет прымае ірацкіх навукоўцаў, якім трэба дапамога. У нас ёсьць навукоўца, які быў вымушаны зьбегчы з Гішпаніі, бо там яму пагражалі баскскія тэрарысты, але Гішпанія прымае пацярпелых навукоўцаў з Калюмбіі. Мы гатовыя на падобнае ж супрацоўніцтва і зь Беларусьсю".

Не існуе цалкам бясьпечнай краіны для навукоўцаў

На канфэрэнцыі з удзелам каля сямі дзясяткаў навукоўцаў з усяго сьвету, з розных кантынэнтаў, абмяркоўваліся пераважна праблемы абароны навукоўцаў і акадэмічнай свабоды ў Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропе.

Як выглядае тут Беларусь, дзе навукоўцы, якімі незадаволеныя ўлады, звальняюцца з працы, перасьледуюцца, трапляюць у турмы, зачыняюцца цэлыя унівэрсытэты, як сьведчыць прыклад ЭГУ?

Робэрт Куін адзначае, што паводле яго ўласнага досьведу працы з пацярпелымі навукоўцамі ва ўсім сьвеце, няма краіны, дзе ўсе навукоўцы могуць быць цалкам у бясьпецы, і адначасова ў кожнай краіне могуць быць свае пэўныя плюсы для навуковай працы:

"Я думаю, нават у самых, так бы мовіць, шчасьлівых, бясьпечных краінах, заўсёды існуе пэўная напружанасьць што да акадэмічнай прасторы. Таму што праца унівэрсытэтаў - у тым, каб крытыкаваць і сумнявацца. І гэта, натуральна, стварае напружанасьць. Калі ў краіне не было б ніякіх праблемаў, унівэрсытэты, дзяржава і грамадзтва жылі б у гармоніі. Там, дзе гармоніі няма - унівэрсытэты могуць стацца дэстабілізацыйнай сілай. І не абавязкова ў кепскім сэнсе. У такой сіле можа быць найпершая патрэба таго ці іншага грамадзтва, калі ў ім існуе несправядлівасьць, калі ў ім няма гармоніі. Так што нашая праца патрэбная паўсюль. І вельмі хацеў бы больш размоваў і кантактаў з унівэрсытэтамі і навукоўцамі ў гэтым рэгіёне, і мы маглі б таксама многаму навучыцца ад іх".

Першая сустрэча ў Эўропе - дзякуючы ЭГУ

"Гэта нашая першая такая сустрэча ў Эўропе, і мы спадзяемся, што яе вынікам будзе далучэньне унівэрсытэтаў гэтага рэгіёну, у тым ліку і Беларусі, да міжнароднай сеткі "Навукоўцы ў небясьпецы", - мяркуе яе дырэктар Робэрт Куін. Ён адзначыў, што ўпершыню такі сымпозыюм праводзіцца ў Эўропе і менавіта ў Вільні дзякуючы Эўрапейскаму гуманітарнаму унівэрсытэту, які сам зьяўляецца ахвярай акадэмічных рэпрэсіяў, але працягвае працу і дапамагае іншым навукоўцам знаходзіць міжнародную падтрымку.

Рэктар ЭГУ прафэсар Анатоль Міхайлаў сказаў пасьля заканчэньня віленскай канфэрэнцыі:

"Гэтая падзея - гэта вельмі добры пачатак, які дазваляе нам усім зьвярнуць увагу на важнасьць акадэмічнай, прафэсійнай салідарнасьці, і толькі такое супрацоўніцтва дае надзею. Цяпер ЭГУ стаўся месцам канфэрэнцыі, таму што мы здолелі прадэманстраваць здольнасьць супрацьстаяць тым небясьпечным тэндэнцыям, якія ёсьць у Беларусі - уціску асноўных свабод чалавека. Я думаю, чым больш мы будзем знаходзіць у сабе энэргію супраціву, тым меней будзе дзеяньняў такога кшталту".

"Дзейнічаць нестандартна ў нестандартнай сытуацыі"

"Абарона свабоды навуковай думкі і тых, хто яе стварае - гэта ня толькі справа, якая тычыцца сфэры чыстай навукі: гэта неабходна для сучаснага разьвіцьця і грамадзтва, і дзяржавы. І навука, і акадэмічная адукацыя робіцца важным элемэнтам трансфармацыі грамадзтва - і ня проста ў нейкі іншы стан, але ў такі стан, які дапоможа грамадзтву выжыць у сучасным сьвеце", - кажа рэктар ЭГУ Анатоль Міхайлаў. - Бо сьвет - на парозе многіх, досыць нечаканых нестандартных выклкаў, і традыцыйныя спосабы адказу на іх ужо не працуюць.

Адукацыя нашага часу - гэта стымуляваньне мысьленьня дзейнічаць нестандартна ў нестандартнай сытуацыі. Мы стварылі гэты унівэрсытэт у Беларусі для таго, каб быць гатовымі трансфармаваць краіну, а не ізаляваць яе. На жаль, гэта не атрымалася. Але мы працягваем, і я спадзяюся, што ўсё, што адбываецца, уся нашая праца - гэта на карысьць нашай краіны".

Дапамога

У выніку віленскай канфэрэнцыі прынятыя канкрэтныя дакумэнты, якія адкрываюць практычныя магчымасьці абароны навукоўцаў у рэгіёне.

Дырэктар міжнароднай сеткі "Навукоўцы ў небясьпецы" і кіраўнік Фонду выратаваньня навукоўцаў Робэрт Куін кажа, што ў навукоўцаў у Беларусі ёсьць розныя магчымасьці далучыцца і атрымаць дапамогу:

"Калі ў тых, хто слухае нас, зьявіцца пытаньне, як далучыцца, то, калі, вы падзяляеце ідэі акадэмічнай свабоды, адказнасьці, празрыстасьці, - усе асноўныя каштоўнасьці унівэрсытэтаў - вы маглі б дапамагчы нам скантактавацца з большай колькасьцю унівэрсытэтаў. Хацелася б, каб як мага больш унівэрсытэтаў далучылася да нашай сеткі, таму што гэта важна для акадэмічнай салідарнасьці і для разьвіцьця навукі".

А дапамога? Даводзілася чуць ад беларускіх навукоўцаў і досыць скептычныя выказваньні адносна магчымасьцяў атрымаць дапамогу ці стыпендыю - у сьвеце ёсьць краіны, дзе сытуацыя значна горшая, і прыярытэты найперш за імі.

Робэрт Куін кажа, што зьвяртацца ды ўвогуле актыўна прадстаўляць у сьвеце свае праблемы беларусам варта:

"Адзіны шлях даведацца пра іх - калі яны будуць зьвяртацца, расказваць пра сябе. Нашая праграма адносна невялікая пакуль, хаця мы і сусьветная арганізацыя. Мы павінны вырашаць найперш самыя цяжкія сытуацыі - як у Іраку, да прыкладу. Але, маючы прыярытэты, мы прызнаем, неабходнасьць падтрымкі навукоўцаў паўсюль, і гэта мае і сымбалічнае значэньне.

Так што калі ў Беларусі ці дзе-небудзь яшчэ ёсьць навукоўцы, якія маюць праблемы, я хачу заахвоціць іх зьвяртацца да SAR. Я не магу, вядома, абяцаць, што мы дапаможам фінансавымі сродкамі кожнаму, хто нам напіша. Хаця, зрэшты, ня кожны, хто да нас зьвяртаецца, мае патрэбу пакінуць сваю краіну, часам гэта папросту пытаньне кантактаў і маральнай падтрымкі".

"З надзеяй, што навукоўцы вернуцца на радзіму"

Пра канкрэтных асобаў зь Беларусі, якія зьвярталіся ў сетку "Навукоўцы ў небясьпецы" і дапамогу ім - стыпендыі і магчымасьць працы на Захадзе - Робэрт Куін не сказаў, бо гэта інфармацыя не для адкрытага распаўсюду:

"Мы атрымалі прыкладна пару дзясяткаў заявак ад беларускіх навукоўцаў і, можна сказаць, што мы ўжо знайшлі месцы для некалькіх зь іх - часова, каб яны маглі працягваць свае дасьледваньні, калі яны ня могуць іх рабіць на радзіме, але з такой умовай і надзеяй, што яны вернуцца, і іх праца дасьць плён для іх краіны".

Прафэсар Юры Бандажэўскі, які цяпер выкладае ў адным зь літоўскіх унівэрсытэтаў і браў удзел у канфэрэнцыі, кажа, што шукае падтрымкі не для сябе - для сваіх ініцыятываў дзеля здароўя беларусаў:

"Я спадзяюся, што мы будзем супрацоўнічаць, - кажа Юры Бандажэўскі. - Пакуль яшчэ з SAR мы не супрацоўнічалі афіцыйна. Я ведаю, што розныя ўстановы і структуры выступалі за маё вызваленьне, у прыватнасьці і Эўрапейскі гуманітарны унівэрсытэт заклікаў, патрабаваў майго вызваленьня з турмы, я чытаў аб гэтым на сайце. Яны падавалі пэтыцыі, і ў прынцыпе, гэта тая ж праграма.

Што да маёй пазыцыі - ну, вось мяне запрасілі на гэтую канфэрэнцыю, я сустрэўся тут з кіраўніцтвам гэтага міжнароднага праекту - дык вось, на маё разуменьне, гэта вельмі важна. Гэта і велізарная гуманітарная мэта - дапамога навукоўцам у нябесьпяцы, але гэта важна яшчэ і таму, што дае гарантыю і надзею тым навукоўцам, якія маюць уласнае меркаваньне, што яны будуць абароненыя найперш з боку сваіх калегаў".

Тацяна Поклад

Источник информации "Радио Свобода" (http://www.svaboda.org/)
12.07.2008 г.

Comments

( 15 комментариев — Оставить комментарий )
worvik
14 июл, 2008 08:11 (UTC)
Да, с этим пора уже что-то делать.
Известные ученые, как Бандажевский, или корпарации, как ЕГУ, еще могут как-то выкрутиться в случае репрессий. А куда деваться сотням молодых людей, которые в оказываются в полном одиночестве при столкновении с давильной машиной режима?
bp21
14 июл, 2008 08:59 (UTC)
Хотел бы уточнить. Говоря о молодых людях, Вы говорите обо всех или о молодых ученых?
worvik
14 июл, 2008 11:03 (UTC)
Здесь, именно об ученых и преподавателях.
bp21
14 июл, 2008 12:16 (UTC)
Хорошо. если так ставите вопрос, то что можно сделать, надщ чем стоит поработать и стоит ли вообще?
master_xyz
15 июл, 2008 01:20 (UTC)
Бандажевский, господа, весьма посредственный ученый, я его достаточно хорошо знал и во времена заведования ЦНИЛ ГГМИ в Гродно и во времена ректорства в Гомеле (кстати, кабинет ректора-этог был большой, с дубовой мебелью кабинет бывшего секретаря обкома-здание обкома партии бывшего отдали в аренду мединституту в Гомеле.
Исследования, которые он проводил, отдичались никаким планированием и содержанием, соответственного уровня были и результаты... апломба же у него было-выше крыши (наверно кресло бывшего секретаря обкома повлияло). Факт-что монография его в 98 была практически разложена по полочкам, раскритикована российскими профессорами-и по делу. Выводы притянуты за уши и сверхамюициозны, оформлена неряшливо, результаты сомнительны.
Просто удивительно, что наша оппозиция так вертится возле этого взяточника...лично знаю людей, которым он предлагал расплатиться за поступление деньгами..или натурой, причем пол поступающего значения не имел
bp21
15 июл, 2008 06:17 (UTC)
Я лично ничего не могу сказать по этому поводу, так как совершенно не згаюего. И труды его не изучал, так, только поверхностно кое-что видел. Да, информация о профессоре достаточно протеворечива. Но учитывая, что нынешняя система власти построена на тотальной лжи, то отличить, где есть правда, а где человека просто замарали, очень сложно. В этом и проблема.
(Анонимно)
15 июл, 2008 07:26 (UTC)
пишет Shefbaton
Не согласен с обоими вами. Не могу судить о Беранжевском, как об учёном, но пусть бы он был вторым Павловым или пусть бы он был шарлатаном, тысячу раз искренним диссидентом или же диссидентом, прикрывающим свим диссидентством грязные делишки (примеров всем четырём вариантам как в отдельности, так и в комплексе несть числа), это никоим образом ни подтверждает, ни опровергает его обвинения в конкретном уголовном преступлении. Я ознакомился с материалами дела, вопросов масса, но доводы обвинения куда убедительнее доводов защиты. А была бы команда-в современном обществе в любой стране-и Мать Терезу можно посадить, дело нехитрое.
(Анонимно)
15 июл, 2008 07:27 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
*Бандажевском кончно. Даёт о себе знать нынешнее увлечение французской поэзией:)
bp21
15 июл, 2008 08:14 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Sorry, что-то я не понял, с чем в общем-то несогласие.
master_xyz приводит аргументы, утверждая, что Бандажевский - слабый ученый. Я говорю, что не в курсе судить, это верно или нетю Плюс добавляю, что в госсистеме лжи правда запутывается, что еще более усложняет дело. Вы говорите, что ознакомились с делом, что аргументов "за преступление" больше и что в любой стране посадить даже святого человека - дело нехитрое, была бы команда.

Так какое здесь несогласие? Мне кажется, Вы лишь дополняете общую картину своими аргументами.
(Анонимно)
15 июл, 2008 09:51 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Наверно, я неправильно мысль выразил. Дело в том, что по своему дурацкому обыкновению, перед написанием поста прошерстил массу материалов о Бандажевском. Суть аргументов правозащитников сводится к тому, что Бандажевский-замечательный учёный (не поддерживаю и не возражаю, ибо суть современных научных работ неспециалисту понять крайне трудно, а в большинстве случаев невозможно), а потому его нельзя осуждать ао статьям УК (а здесь решительно не согласен). По сути дела о предполагаемом мздоимстве, как правило, ни слова. Официальная же пропаганда в этом случае крайне скупа. Да и вообще, по-моему влияние госпропаганды сильно преувеличено. Бывая в Гродно и беседуя со многими я вижу и огромное (по сравнению с Сочи) количество тарелок, и знание многими польского и английского языков, и отказ от просмотра государственных телеканалов и нечитание официальной прессы, и наличие реально оппозиционной НВ, и трезвый взгляд на многие вопросы (данные Вильнюсского института тому подтверждение). Не знаю, не знаю...Вижу массу проблем и экономического и политического характера, но во многих вопросах Беларусь достигла несомненных успехов. А как иначе? Так не бывает, чтобы успехи во всём, хотя и хочется...
bp21
15 июл, 2008 10:49 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Спасибо за пояснение. Тут мне возразить нечего. Всё логично и правильно. Наука наукой, а грехи грехами. И смешивать это не стоит.

В остальном, что касается ситуации, проблем и развития страны, тоже в общем и целом согласен. С учетом, конечно, специфики системы управления страной. Есть проблемы, есть успехи. Проблемы - более очевидны и остры для восприятия, успехи - менее. Такова природа психики человека.

Хочу лишь заметить о роли или влиянии госпропаганды. Ее роль не преувеличена. Я бы лучше сказал, в белорусских условиях ее роль проявляется специфично, с учетом тех факторов (спутниковых тарелок, не смотрения гос ТВ и др.), что Вы отметили. Главное, в чем госпропаганда делает и добивается значительных успехов, - это дезориентация людей. Хотя люди и понимают в глубине души, и чувствуют ложь, но массированная лживая госпропаганда запутывает людей и сбивает их с толку. А правдивую информацию не так то легко и просто достать, отфильтровать, даже в интеренете и по спутнику. Там ведь тоже в преобладающем большинстве производится обыкновенный инфо-мусор, которые не на пользу уму. В итоге, например, в сельской местности народ полностью дезориентирован и сбит с толку. В городах меньше, но тоже большинство населения запутано. Постоянно разговаривая и встречаясь с людьми, очень четко это вижу. Человек понимает лживость пропаганды, не верит ей, даже рассуждает, как правильно должно быть, а вот что делать - не знает и не понимает. Потому что должны быть широко доступные информационно-образовательные программы, прежде всего по гос-инфо-каналам. А их нет. Есть обратное - лживая пропаганда.

И последнее. Пусть даже с профессором Бандажевским оппозиция натягивает. Но в целом проблему и другие факты гонимых ученых, озвученных в статье, это не отменяет. Целый Европейский гуманитарный университет. Добавьте сюда мою личную историю с президентской мафией. Плюс я знаю других ученых, которые пострадали за свои убеждения и деятельность. Так что проблема есть и ее нужно решать.
(Анонимно)
15 июл, 2008 12:23 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Я и не спорю, а "Что делать?" и "Кто виноват?" - вечные вопросы, на которые нет однозначно правильных ответов. Госпропаганда в современном мире, как правило, бьёт мимо цели, ибо госпропагандисты живут в своём собственном мире, от реальной жизни порой весьма далёком. Я не допускаю мысли, что есть в мире такая страна, где всё хорошо. А если бы и была, насколько скучно там было бы жить!! Недавно вот узнал о существовании в Саудовской Аравии(!) государственной программы по борьбе с бедностью...
bp21
15 июл, 2008 14:19 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Так может быть более полезно и результативно было бы обсуждать именно эти главные вопросы - что делать?

А то я заметил, что в дискуссии почти всегда выхватываются отдельные, порой второстепенные, мало значимые вещи и начинается спор по их уточнению. Который, как правило, тут же уходит далеко от изначальной темы и никакого вклада в решение основной проблемы не вносит.
Реже, как в случае с дискутирующим выше, человек соглашается, что да, есть проблема и ее надо решать, и на этом... всё заканчивается. Т.е., опять никакого вклада в решение проблемы.
(Анонимно)
15 июл, 2008 14:33 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Не знаю я как её решать. Можно, конечно, сделать вид, что знаю, настроить замков на песке, но проблема, затронутая в публикации тоже не существует сама по себе, это часть более обширной проблемы, даже комплекса проблем. Не всем же быть стратегами. К сожалению?
bp21
15 июл, 2008 14:50 (UTC)
Re: пишет Shefbaton
Увы, оно так.
( 15 комментариев — Оставить комментарий )

Profile

bp21, Козулько, Беловежская пуща, бп
bp21
bp21_Георгий Козулько
Беловежская пуща - 21 век

Latest Month

Май 2018
Вс Пн Вт Ср Чт Пт Сб
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
Разработано LiveJournal.com